De Noordzee

De Noordzee
Ieder jaar als het warmer wordt. Dansen er duizenden voeten naast mij. En er drijven half zo veel wezens op mijn dak. Ze komen nooit echt dichtbij. Misschien zijn ze bang. Laatst ging mijn vriend heen. Een wezen pakte hem op, en zette hem op diens hoofd. Ik keek naar boven. Voor hen is het een soort grap. Als ik ver genoeg ga zijn er geen wezens meer. Soms is er wel een schaduw. Ze zijn groot en donker, als een soort wolk. Er wordt gezegd dat je beter niet in de buurt kunt komen van dat soort volk.
Ik pulseer mij in de rondte. Ik ben bijna éen met haar. Ik kan helemaal vrij bewegen. Ik dans snel, en dan weer langzaam, op het ritme van de regen. Plots zie ik wat draaien. Ik stop. Sterren maken cirkels aan de horizon. Soms vliegt er ook een halve maan. Maar het is nog niet donker. Hoe kan dat dan? Sommige sterren zijn gemaakt door haar, die vrijheid gaf aan de zee. En sommige zijn gemaakt door de wezens, zij namen deze vrijheid weer mee. Ik droom van een dag, dat ik ongestoord dansen kan. Een dag dat zij stilstaan, om te vragen of het mag. Een dag dat ik weet van wie de voeten zijn, omdat zij zich netjes hebben voorgesteld aan mij. Een dag dat wij samen dansen, op die dag ben ik weer vrij.